Porządek Mszy Świetych

NIEDZIELE I ŚWIĘTA

godz. 8:00, 10:00, 11:30

DNI POWSZEDNIE

godz. 9:00 (wtorki i czwartki), godz. 17:00 (poniedziałki, środy, piątki i soboty)

  • 3
  • 2
  • 1

 

                       Matki „Żywego Różańca” to wspólnota osób codziennie modlących się na różańcu.
W wielkiej pokorze i w duchu odpowiedzialności otaczają swoją modlitwą wszystkich, którzy tej modlitwy potrzebują. Główną i szczególną intencją płynącą z serc Matek Różańcowych jest modlitwa we wszystkich Papieskich Intencjach Apostolstwa Modlitwy i Misji.

Inicjatorką wspólnotowego odmawiania modlitwy różańcowej była Pauline Marie Jaricot, która w Lyonie w 1826 r. założyła Stowarzyszenie Żywego Różańca, zostało ono zatwierdzone przez papieża Grzegorza IV – konstytucją Benedicentes Domino w 1832 r.To właśnie dzięki wspólnotowej formie modlitwa różańcowa zyskała  popularność na całym świecie. W  naszym kraju praktyka Żywego Różańca stała się popularna i znana już pod koniec XIX w.

 

 

Hb 1987.290The Fifteen Mysteries and the Virgin of the Rosary

Matki Żywego Różańca łączą się w grupy 20 osobowe zwane Różą lub 5 osobowe zwane płatkami. Każda osoba poprzez Uczestnictwo w Żywym Różańcu daje żywe świadectwo modlitwy polegające na tym, że przez miesiąc codziennie odmawia jedną tajemnicę różańcową. Modlitwa polega na rozważaniu przez Różę - 20 tajemnic z życia Jezusa
i Maryji. Zmiana tajemnic jest wyznaczana jest w pierwszą sobotę lub niedzielę kolejnego miesiąca. Wszyscy członkowie Róży modlą się w tej samej intencji, która zmieniana jest również  co miesiąc (Intencje Papieskie). Bardzo ważne jest również to, że wszyscy członkowie Róży modlą się w tej samej intencji, która jest również zmieniana co miesiąc.

Matki Żywego Różańca mogą dostąpić odpustu zupełnego, pod zwykłymi warunkami (spowiedź św., Komunia św., modlitwa w intencjach Ojca Św., odnowienie postanowień wiernego zachowania Statutu Stowarzyszenia Żywego Różańca), osiem razy w roku, tj:

  • w dniu przyjęcia do Żywego Różańca,
  • Narodzenia Pana Jezusa -25 XII,
  • Ofiarowania Pańskiego -2 II,
  • Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie -25 III,
  • Zmartwychwstania Pańskiego -zgodnie z kalendarzem liturgicznym,
  • Wniebowzięcia Matki Bożej -15 VIII,
  • w święto Królowej Różańca świętego 7 października,
  • w święto Niepokalanego Poczęcia Maryi (8 XII).

Na czele Róży stoi Zelatorka oraz zastępcy. Zelatorkę mogą wybierać członkowie Żywego Różańca. Każda Róża obiera sobie Patrona, którego święto obchodzą uroczyście i zamawiają Mszę św., w trakcie której przystępują do sakramentów świętych.

Matki Żywego Różańca powinny uczestniczyć w rekolekcjach, zachęcać do współpracy w działalności apostolskiej. Na spotkaniach zmianowych Kapłan informuje matki o kolejnych Intencjach modlitewnych, błogosławi tajemnice przed rozdaniem i modli się za chorych i zmarłych członków wspólnoty. Kapłan podkreśla ogromną rolę, jaką Matki Żywego Różańca odgrywają w życiu Kościoła.

 

Hymn Żywego Różańca

 

Ref. Święta Maryjo, Matko Różańcowa,

Bądź pozdrowiona każdym moim „Zdrowaś”

Niech życie moje, Anielska Królowa,

Będzie różańcowym i ostatnim „Zdrowaś”.

 

Tak nam brak w życiu anielskich zwiastowań,

Bożych narodzin, świętych Ofiarowań.

Pomóż nam, Matko, znów odnaleźć Boga

W radosnych sercach i rodzinnych progach.

 

Weselna Matko z Galilejskiej Kany,

Smutnemu światu uproś cud przemiany,

Byśmy z różańcem i w Komunii Bożej

Ujrzeli Pana w świetlanym Taborze.

 

Chryste, my krzyż swój codziennie dźwigamy,

Pomóż, bo sił brak i znów upadamy,

A chcemy dojść aż do ukrzyżowania

I być świadkami Twego zmartwychwstania.

 

O Matko Zielna, Matko Wniebowzięta,

Pamiętaj o nas, jak Matka pamięta,

Bramą Niebieską bądź nam, Różańcowa,

Tam Ci będziemy śpiewać wieczne: Zdrowaś…

 

 

Objawienia w Gietrzwałdzie

Cudowne Objawienia Matki Bożej w Gietrzwałdzie trwały od 27 czerwca do 16 września 1877 roku. Głównymi wizjonerkami były: trzynastoletnia Justyna Szafryńska i dwunastoletnia Barbara Samulowska. Obie dziewczynki pochodziły z niezamożnych polskich rodzin. Matka Boża przemówiła do nich  w języku polskim. Pierwszy raz Matka Boża objawiła się Justynie, kiedy wracała z matką z  egzaminu przed przystąpieniem do  I Komunii świętej. W kolejnym dniu Najjaśniejszą Panią na klonie przed kościołem ujrzała Barbara Samulowska. Matka Boża objawiła się w postaci siedzącej na tronie z Dzieciątkiem Jezus, wśród Aniołów. Na zapytanie dziewczynek: Kto Ty Jesteś? Odpowiedziała: "Jestem Najświętsza Panna Maryja Niepokalanie Poczęta!" Na pytanie: Czego żądasz Matko Boża? Padła odpowiedź: "Życzę sobie, abyście codziennie odmawiali różaniec!".

 

 

  

"Patrzę na Was wszystkich… na Was młodzi:

weźcie znów ufnie do rąk koronkę różańca,

odkrywając ją na nowo w świetle Pisma Świętego,

w harmonii z liturgią, w kontekście codziennego życia."

 

Jan Paweł II, Rosarium Virginis Mariae, 43.

 

 

Historia różańca

Tradycja monastycznej modlitwy zwraca uwagę na ciągłą potrzebę trwania w Bożej obecności. Kolejno anachoreci, benedyktyni, cystersi, kartuzi słysząc słowa: "Nieustannie się módlcie" (1Tes 5,17), na wzór Chrystusa uświęcali poszczególne pory dnia i nocy, obok Eucharystii, rozważaniem Ojcze nasz oraz modlitwą stu pięćdziesięcioma psalmami.

Wschodni chrześcijanie, wzrastając w tradycji medytacji, wprowadzili powtarzanie wybranych słów Pisma: "Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu" czy "Panie Jezu Chryste, zmiłuj się nade mną". Czyniono to w rytm oddechu, posługiwano się często kamykami, by zliczyć ilość powtórzeń i pomóc w skupieniu.

W późniejszych wiekach różaniec połączy rozmaite tradycje, w tym także hezychastyczną modlitwę Jezusową. Na Zachodzie przy klasztorach w VIII i IX w. uczono świeckich wiernych oraz rozmaitych illiterati (analfabetów) modlitw, opartych na Piśmie Świętym, pobożnych hymnach, a przede wszystkim na Modlitwie Pańskiej. Taki zastępczy "psałterz" służył także mnichom, którzy nawet podczas pracy fizycznej mogli odmówić 150 modlitw - tyle, ile jest psalmów w Psałterzu.

Powoli powstawały różne nurty modlitwy medytacyjnej, powiązanej z kultem oddawanym Bogurodzicy. Znana nam w obecnej formie modlitwa Ave Maria ukształtowała się dopiero około XIII i XIV w., kiedy to najpierw powiązano ze sobą ewangeliczne słowa pozdrowienia anielskiego oraz słowa św. Elżbiety.

Epidemie "czarnej śmierci", dziesiątkujące ludzi w średniowiecznej Europie, spowodowały, że do pozdrowienia dołączono następnie prośbę do Maryi o modlitwę za "nas grzesznych teraz i w godzinę śmierci naszej". Zdarzało się, że odmawiano pięćdziesiąt czy sto razy Zdrowaś Maryjo między innymi na pamiątkę dzieła stworzenia świata. Stopniowo utarło się stosowanie stu pięćdziesięciu wezwań do Maryi.

Interesujące są również hipotezy dotyczące pochodzenia nazwy "różaniec" (rosarium). Jedna z nich kieruje nas na Daleki Wschód, gdzie ludzie także wykorzystują jako techniczną pomoc w medytacji sznur modlitewny. Indyjskie słowo "japamala" oznaczające "zbiór modlitw", bądź "zbiór róż" ("japa" = róża), służyło dla opisu metody modlitwy na paciorkach, która w VIII i IX wieku przeszła do islamu, a na przełomie XII i XIII wieku dalej, do chrześcijaństwa.

Między innymi dominikanin Wilhelm de Nubruk, przebywając jakiś czas wśród Tatarów, relacjonuje: "Oni noszą sznury modlitewne (paternoster) tak jak my". Tradycja zachodnia podaje legendę o cystersie, któremu Maryja objawiła, że zamiast wieńca kwiatów składanego u stóp jej figury, może składać "wieniec róż" (niem. Rosenkranz; róża - kwiat symbolicznie związany z Bogurodzicą) w formie wielokrotnej modlitwy Ave Maria.

W XV wieku ostatecznie powiązano dwa wymiary: (1) powtarzanie modlitewnych formuł oraz (2) rozważanie tajemnic z życia Jezusa i Maryi. Obok maryjnego różańca, znane są inne jego formy. Przykładem może być Różaniec Najświętszego Imienia Jezus, odmawiany podobnie, choć odnoszący się do innych tajemnic radosnych z życia Jezusa. Ważną rolę w rozpowszechnianiu różańca odgrywają dominikanie, którzy uczą, jak się modlić, odwołując się przy tym do rozważań biblijnych. Bretoński dominikanin bł. Alain de la Roche porządkuje rozmaite tradycje i upowszechnia podział różańca (nazywa go Psałterz Jezusa i Maryi) na piętnaście dziesiątków (jedno Ojcze nasz, dziesięć Zdrowaś) podzielonych na trzy części.

Od XV wieku rozkwitają także bractwa różańcowe, dla których pierwszy statut opracował w 1476 r. przeor dominikańskiego kościoła św. Andrzeja z Kolonii. Znamy też jeden z pierwszych obrazów różańcowych (ok. 1500 r.), przedstawiający Maryję z Dzieciątkiem trzymającym w ręku różaniec, obok których klęczą św. Dominik i męczennik Piotr z Werony; pod płaszczem opieki Maryi zgromadzeni są licznie duchowni i świeccy.

Za przyczyną żyjącego w XVI w. kartuza Dominika z Prus zaczyna rozpowszechniać się legenda o św. Dominiku, który otrzymał od Maryi sznur różańcowych pereł jako broń w duchowej walce z herezją albigensów. Przez długi czas powstanie różańca kojarzono z postacią św. Dominika, który miał go "otrzymać" od samej Matki Bożej podczas objawienia. Widać jednak, że różaniec powstawał przez wieki i nie sposób przypisać jego genezę jednemu objawieniu czy człowiekowi. Niewątpliwie jednak Zakon św. Dominika, wędrowni kaznodzieje, którzy przemarzali Europę, ogromnie przyczynił się do rozpowszechnienia tej modlitwy.

Oficjalnie jednolity Różaniec Najświętszej Maryi Panny zatwierdza papież (też dominikanin) św. Pius V w 1569 r., a później, na pamiątkę zwycięstwa chrześcijan nad Turkami pod Lepanto, ustanawia dzień 7 października świętem Matki Bożej Różańcowej. Na różańcu modli się, zalecając go jednocześnie innym, wielu papieży, między innymi Leon XIII, bł. Jan XXIII, Paweł VI, aż przychodzi czas obecnego pontyfikatu. Jan Paweł II wpisuje się w ciągłość nauki o znaczeniu różańcowej modlitwy, a w liście "Rosarium Virginis Mariae" (RVM) z 2002 r. uzupełnienia ją przez dodanie rozważań tajemnic światła.

Zarys teologii różańca

Różaniec jest modlitwą co najmniej dwupoziomową. Pierwszy poziom urzeczywistnia się przez stosowanie specjalnej techniki modlitewnej: rytmicznym powtarzaniu formuły. Dzięki melodyce i rytmowi słów, serce i umysł mogą oczyścić się z natłoku uczuć i myśli, a skoncentrować na sprawach Bożych. Przywoływanie słów Modlitwy Pańskiej czy Pozdrowienia Anielskiego pozwala, by w sercu doświadczać bardziej opieki świętych osób. Powtarzanie jest jedną z metod pomagającą przez kontemplację wspominać i uobecniać Osoby Boże, a w powiązaniu z Nimi także Maryję. Przywoływanie imienia ukochanej osoby pozwala zobaczyć, że podobnie jak w centrum modlitwy Zdrowaś Maryjo tkwi słowo "Jezus", imię Zbawiciela może przenikać nasze życie. Nasza pamięć przywołuje ukochaną Osobę, rozmawiamy z Przyjacielem, jakby "oddychamy uczuciami Chrystusa" (RVM 15), a to powoduje zacieśnienie więzów przyjaźni. By przyjaźń wzrastała, trzeba "przegadać" wiele godzin!

Powracanie do ukochanej osoby nie nuży, ale umacnia, podobnie jak trzykrotne wyznanie miłości do Zmartwychwstałego ze strony Piotra (RVM 26). Poziom rytmicznego powtarzania jest ściśle związany z używaniem paciorków, które pomagają odmierzać rytm modlitwy i dają szansę skupienia się.

Metoda modlitwy na różańcu znajduje liczne interpretacje i omówienia, z których na uwagę szczególną zasługuje "List o Różańcu" (RVM) Jana Pawła II.

Co prawda, jak uczy św. Augustyn, kiedy dzięki jakiejś metodzie kontaktujemy się z Bogiem, to w rzeczywistości nie możemy na tym spocząć. Gdybyśmy się zatrzymali na określonym sposobie kontaktu, to poprzestalibyśmy na metodzie, a nie na żywym Bogu, którego żadna droga, metoda czy forma objąć i wyczerpać nie może. Bóg jest zawsze dalej, zawsze bardziej, zawsze inaczej niż pozwalają sięgnąć możliwości jego stworzeń. Jednakże w nauce wielu mistrzów duchowych słyszymy, iż metody, o ile nie "ubóstwiają" same siebie, służą pomocą w tym, co nazwać i określić nie sposób, czyli w osobowym spotkaniu z żywym Bogiem. Więź z Chrystusem, która jest celem, może być osiągana za pomocą różnych metod, spośród których szczególnie wartościową jest różaniec.

Różaniec łączy prostotę i głębię. "Rozwinięty na Zachodzie, jest modlitwą typowo medytacyjną i odpowiada poniekąd modlitwie serca czy modlitwie Jezusowej, która wyrosła na glebie chrześcijańskiego Wschodu" (RVM 5). Poziom medytacyjnego powtarzania, zaczerpnięty z tradycji wschodniej, łączy się z rozważaniem i kontemplacją tajemnic życia Jezusa i całej Trójcy Św. oraz Maryi i innych świętych, które są przedmiotem tzw. tajemnic czterech części różańca.

Tajemnice różańca są określane mianem miniaturowej Biblii. Trudno przecenić ich rolę w kształtowaniu biblijnej świadomości katolików. Najbardziej dotyczą nauki o Jezusie Chrystusie. Dokonane niedawno papieskie uzupełnienie wypełnia pewną chrystologiczną lukę. Otóż tajemnice radosne opisują akt Wcielenia oraz dzieciństwo Jezusa. Bolesne odsyłają nas do Jego męki i śmierci. Część chwalebna przypomina o tym, że nasz Pasterz wrócił do życia i jest zmartwychwstały. Dodanie tajemnic światła rozwija wymiar chrystologiczny, wnikając w tajemnice publicznego życia Chrystusa. Ewangelii i tak nie sposób wyczerpać. Wskazanie na chrzest w Jordanie, początek znaków w Kanie Galilejskiej, głoszenie Dobrej Nowiny i wzywanie do nawrócenia, Góra Przemienienia i ustanowienie Eucharystii pomagają nam zobaczyć, że bogactwo tajemnicy Chrystusa staje przed nami otworem. Nie jesteśmy zatem ograniczeni piętnastoma, czy nawet dwudziestoma tajemnicami różańca. Pozostajemy otwarci na nie dającą się domknąć przestrzeń głębi Bożej tajemnicy (Kol 2,2-3), tajemnicy, która przewyższa wszelką wiedzę (Ef 3,19). Gdy wspominamy, wraz z Maryją, życie Chrystusa, światło łaski pozwala nam dostrzec w Nim nie tylko Boga, ale misterium człowieka, godność jego poczęcia, narodzin, nauki, wesela, pracy czy śmierci (25).

 

Zob.: o. Marcin Lisak OP.  http://e.kai.pl/

 

Części różańca

Tajemnice radosne:

  1. Zwiastowanie narodzin Jezusa
  2. Nawiedzenie św. Elżbiety
  3. Narodzenie Jezusa
  4. Ofiarowanie Jezusa
  5. Znalezienie Jezusa w świątyni

Tajemnice bolesne:

  1. Modlitwa w Ogrojcu
  2. Ubiczowanie
  3. Cierniem ukoronowanie
  4. Droga krzyżowa
  5. Śmierć na krzyżu

Tajemnice chwalebne:

  1. Zmartwychwstanie
  2. Wniebowstąpienie
  3. Zesłanie Ducha Świętego
  4. Wniebowzięcie
  5. Ukoronowanie

Tajemnice światła:

  1. Chrzest Jezusa w Jordanie;
  2. Objawienie siebie na weselu w Kanie;
  3. Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia;
  4. Przemienienie na górze Tabor;
  5. Ustanowienie Eucharystii, będącej sakramentalnym wyrazem misterium paschalnego.

KONTO BANKOWE:
Bank PEKAO SA, II Oddział w Bydgoszczy, Plac Teatralny 4

32 1240 3493 1111 0010 4311 2808

Czytaj więcej

Today 20

All 447

Currently are 4 guests and no members online

Kubik-Rubik Joomla! Extensions

 

 

Parafia Występ © 2021 Wszelkie prawa zastrzeżone.